Porady medyczne

Znamiona barwnikowe

Znamiona barwnikowe są to twory różnej wielkości, kształtu i barwy — od jasno-brązowej do ciemnobrunatnej, nawet cza­rnej, płaskie albo wyniosłe, czasem owło­sione.

Znamiona te zasługują na szczególną uwa­gę, gdyż z biegiem lat mogą ulegać zwy­rodnieniu nowotworowemu. Może to na­stąpić po wielu latach samoistnie, lub też pod wpływem drażnienia, przy powtarza­jącym się długo trwającym ucisku, ociera­niu, np. ciasnymi częściami odzieży w pa­sie, ramiączkiem stanika, kołnierzem. Nie wolno próbować usuwać tych zna* mion na własną rękę ani w gabinetach kosmetycznych. Przy zauważeniu jakich­kolwiek zmian w dotychczasowym stanie znamienia barwnikowego (powiększenie się, zmiana barwy lub wyglądu) wczesne zgłoszenie się do lekarza i zastosowanie właściwego postępowania leczniczego może zapobiec nawet groźnym powikła­niom. Współczesny stan wiedzy lekarskiej oraz postępy w rozwoju techniki w medy­cynie stwarzają w tej dziedzinie nowe, obiecujące możliwości.

Czytaj dalej

Znamiona

Znamiona są to wykwity skórne, które powstają w życiu płodowym w następst­wie zaburzeń rozwojowych. Są już widoczne przy urodzeniu lub ujawniają się w późniejszym wieku. Mogą mieć różny wygląd. Do występujących najczęściej na­leżą znamiona naczyniowe i barwnikowe.

Znamiona naczyniowe

Znamiona naczyniowe, tzw. naczyniaki, powstają w wyniku nieprawidłowego roz­rostu naczyń tętniczych lub żylnych. Mają wygląd żywo- lub sinoczerwonych plam różnej wielkości i kształtu, przeważnie pła­skich lub wyniosłych, o nierównej, guzo­watej powierzchni. We wczesnym dzieciń­stwie mogą samoistnie ustępować albo wykazywać skłonność do dalszego wzros­tu.

• O możliwości leczenia naczyniaka i me­todzie, jaka ma być zastosowana, decyduje lekarz.

Czytaj dalej

Łupież rumieniowy

Łupież rumieniowy jest łagodną, bakteryj­ną chorobą skóry występującą przeważnie u mężczyzn. Objawia się powstawaniem ostro ograniczonych plam barwy, począt­kowo różowej, z upływem czasu żółtej, a przy dłuższym trwaniu ciemnobrunatnej. Występuje na skórze pachwin, wewnętrz­nych powierzchni ud, krocza, dokoła od­bytu, między palcami stóp, a u kobiet pod sutkami. Rzadziej zajmuje również skórę dołów pachowych. Tym zmianom towa­rzyszy niekiedy nieznaczny świąd. Prze­bieg tego schorzenia jest bardzo przewlek­ły; zakaźność ograniczona.

Ustalenie rozpoznania i sposobu lecze­nia wymaga porady lekarza.

Czytaj dalej

W odmianie narządowej zmiany doty­czą narządów wewnętrznych, najczęściej nerek, serca i błon surowiczych, powodu­jąc w nich poważne i nieodwracalne zmia­ny. W większości przypadków zajmują także skórę, na której wykwity mają chara­kter rumieni zapalnych i wysiękowych.

Leczenie obydwu odmian rumienią li-szajowatego polega na stosowaniu róż­nych leków i metod z uwzględnieniem postaci choroby, jej przebiegu i stanu cho­rego. W odmianie narządowej niekiedy konieczny jest pobyt chorego w szpitalu.

Czytaj dalej

Liszaj rumieniowaty

Liszaj rumieniowaty jest chorobą, która występuje w dwóch odmianach. Jedna, odmiana ogniskowa, odznacza się łagod­nym i przewlekłym przebiegiem, a zmiany chorobowe zajmują tylko skórę i błonę śluzową. Druga, odmiana narządowa, ma charakter ciężkiej i przewlekłej choroby ze zmianami w skórze i narządach wewnętrz­nych.

W pierwszej łagodnej odmianie liszaja ru­mieniowatego wykwity mają postać ogra­niczonych nacieków zapalnych barwy czerwonej, czasem z odcieniem brunat­nym, o suchej, chropowatej powierzchni. Zlewają się one w większe ogniska przede wszystkim na twarzy, gdzie zajmują naj­częściej policzki i grzbiet nosa, tworząc charakterystyczny dla choroby wykwit 0       kształcie przypominającym motyla. Miej­scami   rozmieszczenia   wykwitów   poza
twarzą są partie odsłoniętej skóry, jak:uszy, kark, kończyny, a także owłosiona
skóra głowy.

Na wiosnę i latem dochodzi zwykle do nasilenia stanu zapalnego zmian. Choroba ma przebieg przewlekły z okresami po­prawy i zaostrzeń. Chorzy nie odczuwają żadnych dolegliwości. Po wygojeniu zmian najczęściej powstają odbarwienia i   blizny.

Czytaj dalej

W zależności od rodzaju zmian w skórze i przebiegu choroby w leczeniu trądziku obecnie stosuje się, według zaleceń i pod kierunkiem   lekarza,   antybiotyki,   szcze­pionki bakteryjne, autoszczepionki, miejscowo leki w roztworach alkoholowych, aerozolach lub w zawiesinach. Należy przestrzegać wszystkich zaleceń odnoszą­cych się do pielęgnowania skóry w łojotoku, prowadzić higieniczny tryb życia, a tak­że dbać o regularne wypróżnienia.

Liszaje

Nazwą liszaje określa się grupę przewlek­łych, niezakaźnych zmian chorobowych, których głównym objawem są grudki sku­pione w wykwitach różnej wielkości i kształtu na skórze, a niekiedy na błonie śluzowej jamy ustnej.

Czytaj dalej

Trądzik pospolity

Trądzik pospolity, zwany też młodzień­czym, występuje na tle łojotoku, najczęś­ciej w wieku pokwitania. Może także poja­wić się w późniejszym wieku jako skutek zażywania pewnych leków, w wyniku sta­łej styczności ze smołą i smarami, a wyjąt­kowo u niemowląt.

• Jednym z początkowych objawów trą­dziku jest tworzenie się w skórze zaskórników,   czyli   drobnych   czopów   rogowo-łojowych, tkwiących w rozszerzonych ujściach gruczołów łojowych. Są one cie­mno zabarwione w swej górnej widocznej części i zwane popularnie „wągrami”.Pozostałe charakterystyczne wikwity to:
  grudki zapalne, krostki i drobne ropnie,najczęściej w skórze twarzy, klatki pier­siowej i między łopatkami. W cięższych postaciach choroby mogą się tworzyć głę­bokie ropnie i przetoki, a po ich wygojeniu powstawać szpecące blizny. Na przebieg i czas trwania trądziku mają wpływ oprócz leczenia wrodzone osobnicze właściwości skóry i ogólny stan zdrowia. Trądzik ustę­puje zwykle przed ukończeniem 30 lat
  życia.

Czytaj dalej

Na tle łupieżu tłustego, zwykle między 20 a 30 rokiem życia, może dochodzić u męż­czyzn do powstawania łysienia łojotokowego. Polega ono na zanikaniu mieszków włosowych owłosienia głowy, postępują­cym od kątów czołowych, a następnie lub równocześnie na przerzedzeniu, owłosie­nia na szczycie głowy, co w konsekwencji doprowadza do powstania typowej łysiny łojotokowej, przy zachowanych zazwyczaj resztkach owłosienia nad uszami i na poty­licy. Wczesne, prawidłowo prowadzone zapobieganie i leczenie łojotoku opóźnia wyłysienie, a także może zapobiec przed­wczesnemu wyłysieniu.

•   Leczenie łupieżu tłustego polega na
odtłuszczaniu   owłosionej   skóry  głowy,
usuwaniu  łusek  i  pobudzaniu  wzrostu
włosów. W tym celu należy myć włosy
w odstępach tygodniowych mydłem lub
szamponem. Mają tu zastosowanie rów­
nież mydła lecznicze: dziegciowe, siarko­
we, tatarochmielowe, a także szampony
lecznicze. Doraźne usunięcie nadmiaru łu­
sek można uzyskać za pomocą produko­
wanego w kraju preparatu Freskin. Korzys­
tny wpływ ma także codzienny lekki masaż
skóry głowy miękką szczotką z włosia
przez parę minut oraz wcieranie zapisa­
nych przez lekarza preparatów.

Czytaj dalej

Łupież łojotokowy

Łupież łojotokowy występuje w dwóch odmianach. Jako łupież zwykły występuje przeważnie u dzieci na skórze twarzy w po­staci płaskich, okrągłych plamek o biała­wej matowej powierzchni, nieznacznie ró­żniącej się od otaczającej skóry. Utrzymuje się czasem dłużej i nie wymaga leczenia. Łupież łojotokowy na owłosionej skórze głowy ma postać drobnych złuszczających się łusek, które w wieku dojrzałym czło­wieka mogą się przekształcać w łupież tłusty. W tej odmianie, częstej szczególnie u mężczyzn, tworzą się żółte, tłuste łuski mocniej przylegające do skóry, czemu to­warzyszy świąd. Ten stan może się utrzy­mywać latami.

Czytaj dalej